İhsan Amca…

Geçtiğimiz yıla kadar, ODTÜ Kolej’de göreve başlayıp İhsan Amca’yı tanımayan herhangi bir öğretmen olduğunu sanmıyorum. 80’leri dolanıp karşıdan göründüğünde, yüzünüzde geniş bir gülümsemeyle yanınıza kadar gelmesini beklediğiniz yaşlı sayısının çok olduğunu da…Bütün öğretmenler İhsan Amca’yı tanırdı çünkü ben dahil her yeni öğretmen ona yemekhanede yakalanıp işe başlama çikolatasını vermeden tatlı dilinden kurtulamazdı. Her gördüğünüzde gülümserdiniz çünkü çok kibar ve sınırlarını çok iyi bilen bir beyefendi olduğu için asla sizi rahatsız etmez, vaktinizden çalmazdı; bikaç dakikalık minik ve esprili bir sohbetle sizi bırakır kendi yoluna giderdi.

IMG_6437

Albümlerimi karıştırırken bir fotoğrafta karşıma çıkınca yazmak istedim. Bir “edebiyat günü”müzün sonunda, imza saatinde, öğrencilerin arasında sırada…

ODTÜ’nün de fiziksel inşasındaki yapı taşlarından biriydi. Emekli olduktan sonra da bütün ömrünü orada geçirdi.

Benim için İhsan Amca, hepsinin dışında Nurullah Ataç’ın öğrencisiydi. Okumaya kitap kapaklarını “okuyarak” başladıklarını anlatmıştı bir keresinde. Birikimli ve okumanın değerini bilen bir öğrenci olarak mezun olmuş. Okul yoğunluğundan fırsat bulup şöyle kalemi kağıdı alıp onunla bir “edebiyat öğretmeni Nurullah Ataç” sohbeti yapmamış olduğuma hayıflanıyorum. Hayat sonsuz sanıyoruz.

Sevgili İhsan Amca… Rahat uyu… Senin yaşına gelirsem eğer, senin kadar sevilesi bir yaşlı olabilmeyi çok isterim.

Bir Cevap Yazın