Zaman Akarken…

Elimde Ece Temelkuran’ın İkinci Yarısı kitabı… Gülümsediğim satırlar:

“Ömrünün (iyimser bir bakış açısıyla) ikinci yarısına başladığında insan, vakit kaybetmek istemiyor. Daha önceki, daha çok, daha hızlı, daha yüksek, daha güzel telaşına benzeyen bir telaş değil bu, başka şey. Ayıklamak istiyorsun, tahammül ettiğin, seçtiğini sandığın ama seçmediğini artık anladığın, zamanını ve dermanını boş yere emdiğini bildiğin her şeyi, büyük ve biraz da kederli bir bahar temizliğiyle göndermek istiyorsun geçmişe.”

Ve sabah yeni başladığım, Murathan Mungan’ın Şairin Romanı kitabından ilk satırlar:

“Uzun zamandır yaşadığı hiçbir ânı aceleye getirmemeyi öğrenmişti. Gene öyle yaptı. Yaşadığı ânı derinleştirdi, uzattı, tadına vardı. Ne tuhaf! İnsanoğlunun yaşamda en geç keşfettiği şey şimdiki zamandı. İnsan  içinde yaşadığı ânı derinleştirmeyi zamanla, yani zamanı azaldıkça öğreniyordu.”

Eh işte…Hayat insanı demlendirince, herkes bir parça filozof! Ve ben zamanın içinde dinlenmiş, demlenmiş tümceleri okumaktan keyif alıyorum epeydir…

Bir Cevap Yazın