Momo (Michael Ende) ve Zaman Hırsızları

Bu Momo, o korkulan “Kuş Kadın” heykelinden ilhamla çizilen ve çocuklara zarar ziyan olan ürkütücü kadın değil. Bu Momo, bir küçük kız çocuğu…

momo zaman hırsızlarına karşı

Momo bir çocuk kitabı ama aslında büyüklerin dünyasını anlatıyor. Çalışmayı, daha çok çalışmayı, kazanmayı ve daha çok kazanmayı bir süre sonra hayatın ana amacı gibi algılatan sistemin eleştirisi, zaman hırsızları üstünden yapılmış. Melon şapkalı, ellerinde bond çantalarıyla gezen ve ancak insanlardan çaldıkları zamanla beslenerek hayatta kalabilen “duman adamlar”, insanları kandırarak zamanlarına el koyarlar.

İşini büyütmek, çevresini genişletmek, adını duyurmak, bir hayalini gerçekleştirmek vb. hangi nedenle olursa olsun bir insan, o nedene bağlı olarak, kendisini ve sevdiklerini, kendisini mutlu eden alışkanlıklarını ve hayatı hissettiği her bir şeyi yavaş yavaş ihmal ettikçe, hayatından çıkardıkça kaybetmeye başlamış demektir. Ne kadar tanıdık! Romanda bu evrilmenin itici gücü, duman adamlardır.

Momo

 

dinlemek erdemdir

Momo, 11-12 yaşlarında, yıkık dökük, terkedilmiş bir tiyatro alanında, tek başına hayata tutunan bir kız çocuğudur. İnsanlar onu çok sever ve saygı duyar. Çok iyi bir dinleyicidir. İnsanlar Momo^ya dertlerini anlatırken, onun sessizliğinde, aslında kendilerine anlatmış olur ve kendilerini anlarlar.

Momo’nun, en iyi iki arkadaşı turist rehberi, genç ve yakışıklı Gigi ile çöpçü, yaşlı ve bilge Beppo’dur. Geniş hayalleri olan, abartarak konuşan ve çevresine neşe saçan Gigi’ye karşılık, Beppo, çok az konuşan, ileriyi gören ve mantıkla hareket eden biridir.

Kitap, 1973’te yazılmış. 2020’de yazılsa büyüklerin zaman çalıcıları için neler paylaşılırdı, merak ediyorum.

Bir kez daha Tembellik Hakkı‘nı hatırladım.

*** Michael Ende, Momo, Pegasus Yay., 2017