Fosforlu Cevriye

“Biri bana ‘siz’ dedi.”

İnsan yerine koyulmanın  sevinci..

Suat Derviş’in, kendinden daha ünlü romanı Fosforlu Cevriye’nin tiyatroda müzikal versiyonu…

Renkli, hayatı ti’ye alan, özlemlerini kahkahalarının altında saklayan, “feleğin çemberinden geçmiş” insanların dünyasında bir “ehlileştirilmemiş tay” olan Cevriye…Hiç bilmediği bir dünyaya mensup, kendisine ilk kez “dokunmak” istemeyen, kendisinin bilmediği “şey”lerle ilgilenen bir kaçak entellektüel adam…Aralarında doğan naif sevgi…

Bu kez, Akün’ün arka sıralarına düşmüş yerim. Neredeyse tamamı yaşlı bir izleyici profili dikkatimi çekti. Böyle midir gerçekten, ben oyunları önden izlemeyi sevdiğim ve başkalarıyla da ilgilenmediğim için mi farketmemişim, tesadüf mü, kestiremedim…