Yalnızlığın Kederi -Bir Müzisyenin Notları (Fazıl Say)

Yalnızlığın Kederi, tam da alt başlıktaki türden bir kitap: “Bir müzisyenin notları”… Fazıl Say’ın yazdıklarının yanısıra, hakkında yazılanlarla da birlikte, sanki bir dosyada biriktirilmiş de uygun bir vakitte işlenecekmiş izlenimi veren farklı türlerdeki materyallerden oluşuyor. Hani bir akademisyen eli değse, “Fazıl Say’ın Hayatı-Sanatı-Eserleri” türünden mini bir monografi hazırlanabilir…

Kitap hacimli değil ama dolu dolu..Fazıl Say’ın biçimiyle de diliyle de şiirselliğe yakın metinleri, köşe yazıları, kızına yazdığı mektup, “uçak notları”, anıları vb. Kendisiyle yapılmış röportaj, Zeynep Oral’ın, Zeynep Altıok’un, Olivier Bellamy’nin, Güvenç Dağüstün’ün Say’ı anlatan metinleri…

Yalnızlığın KederiBu fotoğraf benim albümümden…  Yıllar önce Antakya’da Mustafa Kemal Üniversitesi’nde konser verdikten sonra kuliste…
Say için binlerce dinleyici fotoğrafından biri; benim için, ünlü bir piyanistle bir kareye sığan hoş bir iz…

Zeynep Oral’ın yazısında, alçakgönüllü ve klasik müziği kitlelere sevdirebilmek için yoğun çaba harcayan bir genç adam var.

“Fazıl Say’ı Türkiye’de ya da dünyanın belli başlı müzik merkezlerinde görkemli konser salonlarında, Fransa’da Versailles Sarayı’nda, Floransa’nın dev meydanında Zubin Mehta yönetimindeki orkestrayla, Piazza della Signoria’da dinledim… Ama onu Anadolu kent ve kasabalarında yalnız öğrenciler için çalarken de izledim.”

Ben de Fazıl Say’ı Anadolu’da üniversite öğrencilerine verdiği konserle tanımıştım. İlk izlediğimde, piyano başında kendinden geçen haline alışmakta zorlanmıştım. Bir süre sonra, o farklılık sıradanlaşmış ve müzik baskın gelmişti.

Yalnızlığın Kederi’nde gizli kahraman kesinlikle Metin Altıok… Söz dönüp dolaşıp bir şekilde Altıok’a ulaşıyor. İkincisi de Aşık Veysel… Tesadüf değil tabi… Metin Altıok Oratoryosu’nu bestelemiş. Aşık Veysel Anısına Kara Toprak’ı çalmaktan hep haz duymuş.

Sahiden, müziği kitlelere yaymak gibi bir derdi var Fazıl Say’ın. Bunun için orkestralara, okullara, sponsor olabilecek adreslere çağrıları var yazılarında. Hatta Facebook üzerinden oluşturduğu grubu da… Yapılsın demekle kalmıyor, önerilerini sıralıyor. Sesine ses gelmemesinden yakınıyor. Havaalanları, otel odaları ve konser salonlarına sıkışmış hayatına sinen yalnızlık daha çok özlemle kesişirken, keder noktasında galiba bu sessizlik çokça canını acıtıyor.

***Fazıl Say, Yalnızlığın Kederi-Bir Müzisyenin Notları, Doğan Kitap, 2009

2 Yorum: “Yalnızlığın Kederi -Bir Müzisyenin Notları (Fazıl Say)

  • Bazen hayata aynı noktadan bakmasak da Fazıl Say önemli bir isim. Yayınladığınız fotoğrafın çekildiği yıllarda lisans öğrencisiydim ve Fazıl Say’ı sizin sayenizde ve yönlendirmenizle tanımak güzeldi. Resimde görülmeyen ve şimdi çooook büyüyen minik kıza selamlarımla…

  • elifin günlüğü

    07/10/2009 at 18:28

    küçük kız büyümeseymiş daha iyiymiş ya neyse…

Comments are closed.